2016_05_29 Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

Δένδρο περιήγησης: | Ἀρχική Σελίδα | Ποιμαντική | Διαδικτυακός Ἄμβωνας | Ἔτος 2016 | 2016_05_29 Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος

«Πηγή ὕδατος … εἰς ζωήν αἰώνιον»

Βρισκόμαστε στό μέσον τῆς πνευματικῆς μας πορείας πρός τήν Πεντηκοστή. Στό τέλος τῆς ἑβδομάδας τῆς Μεσοπεντηκοστῆς, τήν Ε΄ Κυριακή ἀπό τό Πάσχα ἤ Κυριακή τῆς Σαμαρείτιδος, ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τόν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τή μόνη Ἀλήθεια στήν ὁποία κάθε ἀνθρώπινη ὕπαρξη μπορεῖ νά στηριχτεῖ. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ αὐτοαποκαλύπτεται ὡς «τό ζῶν ὕδωρ» πού χαρίζει «ζωήν αἰώνιον».
«Οὐ γὰρ ἦλθον καλέσαι δικαίους, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν.» (Μτθ. 9, 13), ἀπάντησε ὁ Χριστός στούς Φαρισαίους θυμίζοντας ὅτι ἔργο Του εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.
Στό πρόσωπο τῆς Σαμαρείτιδας ὁ Ἰησοῦς συναντάει ὅλη τήν κατακερματισμένη ἀπό τήν ἁμαρτία ἀνθρωπότητα. Δέν εἶναι ὁ Ἰουδαῖος ἄνδρας πού συνομιλεῖ μετά τῆς γυναικός «Σαμαρείτιδος οὔσης», ἀλλά ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ πού ἀναζητάει νά  σώσει τό «ἀπολωλός πρόβατο».
Ὁ Ἰησοῦς ἀποζητάει τόν συνθλιμμένο καί ταπεινωμένο ἀπό  τήν ἁμαρτία, περιφρονημένο δέ ἀπ’ τούς ἄλλους, ἄνθρωπο. Θέλει νά τόν ἀνυψώσει καί νά  τόν βγάλει ἀπό τό ἠθικό καί πνευματικό ἀδιέξοδο. Γιατί Αὐτός μόνο γνωρίζει ὅτι στό βάθος τῆς ψυχῆς του, κι αὐτός ἄν καί ἁμαρτωλός, ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἐκτίμηση, ἀποδοχή καί ἀγάπη.
Ἄν καί οἱ ἄνθρωποι δέν ἀνταποκρίνονται στήν ἐσωτερική ἀνάγκη τοῦ «ἀδελφοῦ» ἐντούτοις ὁ Χριστός ἱστάμενος «ἐπί τήν θύραν … κρούει» (Ἀποκ. 3, 28). Ἔρχεται νά μᾶς συναντήσει  προσωπικά καί φωνάζει τόν καθένα μέ τ’ ὄνομά του (Ἰω. 10, 3) ἀναμένοντας τήν ἀποδοχή τῆς θείας ἀγάπης Του.
Ὁ Χριστός κάθεται στήν πηγή, ἐνῶ ὁ Ἴδιος εἶναι ἡ πηγή τῆς ζωῆς. Ταπεινώνει τόν Ἑαυτό Του καί συζητάει μαζί μας ἀκόμη κι ἄν ἔχουμε ἐχθρική διάθεση ἀπέναντί Του καί τόν πολεμᾶμε. Θέλει νά Τοῦ προσφέρουμε τόν ἑαυτό μας ὑπερνικώντας τόν ἐγωισμό καί τήν ἀτομικότητά μας. Ζητάει νά ἀνοίξουμε, καί μᾶς βοηθάει σ’ αὐτό, τόν ἑαυτό μας πρός τά ἔξω, πρός τόν Ἄλλο, τόν Ἕτερο. Νά ξεφύγουμε ἀπό τά στενά ὅρια τοῦ «χριστιανικοῦ» ἐαυτοῦ μας καί τῶν ἀτομικῶν μας διεκδικήσεων.
Ἡ μοναξιά δέν μᾶς ἀφήνει νά αἰσθανθοῦμε τόν «πόνο» τοῦ Χριστοῦ στά πρόσωπα τῶν ἄλλων. Ἡ «θλίψη» τοῦ Ἰησοῦ δέν ἀγγίζει τίς καρδιές μας καί δέν βλέπουμε τίς ἀθεράπευτες πληγές στίς ψυχές τῶν ἄλλων ἀνθρώπων.
Ἔχοντας υἱοθετήσει ἕναν τρόπο ζωῆς «μοντέρνο», ξένο πρός τή ζωή τοῦ Χριστοῦ κρατᾶμε τήν ἀγάπη γιά τόν ἑαυτό μας καί δέν τήν προσφέρουμε στό διπλανό μας.
Λειτουργοῦμε νοησιαρχικά, ψυχρά, συμφεροντολογικά: «πῶς σύ Ἰουδαῖος ὧν παρ’ ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς;», χωρίς τήν παρουσία κάποιου αἰσθήματος γιά τόν Ἄλλο. Τόν παρατηροῦμε ἐξωτερικά, λογικά, ὡς κάτι τό διαφορετικό ἀπό μας, ὡς Ἰουδαῖο: «οὐ γάρ συγχρῶνται Ἰουδαῖοι Σαμαρείταις», καί δέν ὑπηρετοῦμε, δέν ἀγαπᾶμε ἀλλήλους.
Ὁ ἄνθρωπος ἀπό ὑπαρκτή εἰκόνα τοῦ Θεοῦ γίνεται ἀντικείμενο. Τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά του: ἐθνικότητα, χαρακτήρας, συμπεριφορά, ὀρθώνονται τεῖχος ἀξεπέραστο πού  δέν ἀφήνει νά δοῦμε τόν ἐσωτερικό, ψυχικό του κόσμο.
Κι ὅταν ὁ Ἄλλος κάνει μιά κίνηση πρός ἐμᾶς τόν ἐξετάζουμε πρός τό συμφέρον: «δός μοι τοῦτο τό ὕδωρ, ἴνα μή διψῶ μηδέ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν». Τί θά κερδίσουμε ἀπ’ Αὐτόν; Ποιά ἐξυπηρέτηση θά μᾶς κάνει;
Ὅμως ὁ Ἄλλος, ὁ Χριστός, θέλει νά μᾶς προσφέρει «τό ὕδωρ τό ζῶν» πού θά βοηθήσει νά συναισθανθοῦμε τήν ψυχική μας κατάσταση.
Ὁ Χριστός εἰσέρχεται στόν βαθύτερο προσωπικό μας χῶρο. Ἐρευνᾶ τά βάθη τῆς ὕπαρξής μας. «Ὕπαγε φώνησον τόν ἄνδρα σου». Δεῖξε Μου ποιά εἶναι ἡ σχέση σου μέ τόν πιό κοντινό σου ἄνθρωπο. Ποιά εἶναι ἡ οἰκογένειά σου. Ἔχεις ἐκεῖ ἀναπαυθεῖ ψυχικά;
Ὁ Ἰησοῦς μέ ἰδιαίτερα διακριτικό τρόπο, μέ λεπτότητα, σεβασμό καί ἀγάπη ἀποκαλύπτει στή Σαμαρείτιδα, στόν ἄνθρωπο, ὅτι τῆς λείπει ἡ πιό στενή ἀνθρώπινη ἀγαπητική σχέση: ἡ οἰκογένεια. Ὅτι στερεῖται τῆς οἰκογενειακῆς θαλπωρῆς. Πέντε φορές προσπάθησε νά δημιουργήσει οἰκογένεια καί σ’ ὅλες ἀπέτυχε. Ἀλλά κι αὐτό πού προσπαθοῦσε νά κάνει τώρα κι αὐτό δέν ἦταν σωστό.
Ὁ ἔλεγχος δέν τήν ἐνοχλεῖ. Διαθέτει γνώση τῆς θεόπνευστης Γραφῆς, φιλομάθεια, μακροθυμία, ὑπομονή καί ἐξαιρετική διαίσθηση τῶν σφαλμάτων της. Ἔτσι καταφέρνει νά ὑπερνικήσει τόν ἐγωισμό της, νά ταπεινωθεῖ, νά ὁμολογήσει αὐτό πού ἔνοιωσε γι’ Αὐτόν: «Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ» καί νά τόν συνδέσει μέ τό Μεσσία πού θά ἐλευθερώσει τόν κόσμο ἀπό τήν ἁμαρτία καί θά διδάξει τήν ἀληθινή λατρεία τοῦ Θεοῦ.
«Ἐγώ εἰμί ὁ λαλῶν σοι». Ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός, εἶναι μπροστά της. Ἀποκαλύπτεται σ’ αὐτή τή «γυνή ἐκ τῆς Σαμαρείας». Ἡ ὑπομονή της ἀνταμείβεται σέ μιά ἰδιαίτερη στιγμή μέ μιά ἰδιαίτερη σχέση, προσωπική. Εἶναι, ἴσως, ἡ στιγμή πού τόσο πολύ ἀναζητοῦσε σ’ ὅλη τή ζωή της.

Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ φανερώνεται καί ἀποκαλύπτει τήν ἀληθινή λατρεία τοῦ Θεοῦ μόνο σ’ ὅσους Τόν ἀναζητοῦν καί δέν εἶναι «ἐκ τοῦ κόσμου τούτου». Καί  ἀληθινή λατρεία τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτή πού γίνεται «ἐν Πνεύματι καί ἀληθείᾳ». Γιατί λατρεύει τό Θεό Πατέρα, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ (Ἀλήθεια) δί’ Ἁγίου Πνεύματος. Λατρεύει δηλαδή τόν Τριαδικό Θεό.
Αὐτή ἡ γνώση ἀποδεσμεύει τίς θεϊκές δυνάμεις τῆς ψυχῆς καί ὁ ἄνθρωπος λειτουργεῖ «κατά φύσιν». Καί φυσική ἀνθρώπινη λειτουργία εἶναι ἡ προσφορά τῆς ἀγάπης καί τῆς γνώσης πού μᾶς χαρίζει ὁ Τριαδικός Θεός στούς ἄλλους.

Χριστός Ἀνέστη.

Πρωτοπρ. Ἰωάννης Κίτσιος

 

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29ης ΜΑΪΟΥ 2016