2016_06-09 Τῆς Ἀναλήψεως

Δένδρο περιήγησης: | Ἀρχική Σελίδα | Ποιμαντική | Διαδικτυακός Ἄμβωνας | Ἔτος 2016 | 2016_06-09 Τῆς Ἀναλήψεως

«ΕΣΕΣΘΕ ΜΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ»

 

Ἀπό τίς μεγαλύτερες ἑορτές τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἡ ἑορτή τῆς ἐνδόξου Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν καί Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ὁ Ἀναστημένος Κύριος εὑρίσκετο εἰς τό Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. Μαζί Του παρευρίσκοντο καί οἱ ἕνδεκα Μαθητές Του. Καί φυσικά ἐξέχουσα θέση κατεῖχε ἡ Κυρία Θεοτόκος. Ἐπίσης, ἐκεῖ παρίστατο καί ὁ εὐρύτερος κύκλος τῶν Μαθητῶν, ὅλα ἐκεῖνα τά πρόσωπα πού Τόν ἐγνώρισαν, Τόν ἔζησαν καί ἐβίωσαν τό πάθος καί τήν ἔνδοξή Του Ἀνάσταση. Καί τώρα ὁ Χριστός, ἀφοῦ ἤδη ἔχη ὁλοκληρώσει τό σωτήριο ἔργο Του γιά τό γένος τῶν ἀνθρώπων καί βλέποντας πώς τό μοναδικό αὐτό ἔργο θά τό συνεχίσουν οἱ Μαθητές, ὁμιλεῖ καί ἀναθέτει στήν Ἐκκλησια Του τήν εὐλογημένη συνέχεια, λέγοντας τούς ἑξῆς λόγους πού καταγράφει ὁ Ἱερός Εὐαγγελιστής Λουκᾶς στό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων:

«Ἔσεσθέ μοι μάρτυρες… καί ταῦτα εἰπών, βλεπόντων αὐτῶν ἐπήρθη, καί νεφέλη ὑπέλαβεν αὐτόν ἀπό τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν» (Πράξ. α´, 8-9). Δηλαδή, θά γίνετε μάρτυρες τῆς ζωῆς μου καί τῆς διδασκαλίας μου, τῆς Ἀναστάσεώς μου καί τῆς Ἀναλήψεώς μου… Καί ἀφοῦ εἶπε αὐτά, ἐνῷ ἐκεῖνοι Τόν ἔβλεπαν, ὑψώθηκε πρός τά ἐπάνω καί ἕνα σύννεφο ὁλόφωτο Τόν παρέλαβε καί Τόν ἐπῆρε ἀπό τά μάτια τους. “Τώρα πλέον θά εἶσθε οἱ δικοί μου μάρτυρες. Θά δίνετε τήν δική μου μαρτυρία, ἀφοῦ ὁλοκληρωτικά ἀνήκετε σέ μένα. Θά φθάσετε στά πέρατα τῆς γῆς, θά ἱδρύετε τίς κατά τόπους Ἐκκλησίες καί θά διακηρύσσετε τήν ἀποκαλυπτική ἀλήθεια ὅτι «οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενί ἡ σωτηρία» (Πράξ. δ´, 12)”.

Εἶναι φύσει ἀδύνατον νά ἐπιτύχουμε τήν σωτηρία, παρά μόνο διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Φυσικά, ἡ προτροπή αὐτή «ἔσεσθέ μοι μάρτυρες» κατά πρῶτο λόγο ἀπευθύνεται πρός τούς ἕνδεκα Μαθητές τοῦ Σωτῆρος καί στήν συνέχεια πρός τόν εὐρύτερο κύκλο τῶν Μαθητῶν. Καί τήν θεία αὐτή προτροπή-ἐντολή τήν ἐτήρησαν στό ἀκέραιο, ἀφοῦ οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν ὑπέγραψαν τήν ἀλήθεια καί τήν βεβαιότητα τῶν γεγονότων μέ τό ἴδιο τους τό αἷμα.

Ὅμως στίς ἑπόμενες γενεές ποιοί θά μετέφεραν καί θά μετέδιδαν τήν ἀλήθεια τῶν σωτηρίων αὐτῶν γεγονότων; Μά, οἱ διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Οἱ Ἀποστολικοί Πατέρες, οἱ Ἅγιοι Πατέρες, οἱ Ἀρχιερεῖς, ὁ κλῆρος τῆς Ὀρθοδόξου καί μόνον Ἐκκλησίας μας καί φυσικά, μαζί μέ αὐτούς, ὁ μοναχισμός καί γενικῶς τά λαϊκά μέλη τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅλοι αὐτοί, οἱ συνειδητοί δηλαδή Χριστιανοί, θά ἀποτελοῦν τούς «μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ» ἕως τῶν περάτων τῆς γῆς σέ κάθε γενεά καί ἕως τοῦ τέλους τῆς Ἱστορίας.

Καί στό σημεῖο αὐτό τίθενται ἀμείλικτα τά ἑξῆς ἐρωτήματα πρός κάθε ἕναν ἀπό ἐμᾶς, πού καυχόμεθα καί τονίζομε ὅτι εἴμεθα μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ:

«Ἀλήθεια, ποῖο εἶναι τό ἐπίπεδό μας τό πνευματικό καί ποῦ εὑρίσκεται ὁ πῆχυς τῆς προσωπικῆς μας μαρτυρίας; Φαίνεται πρός τά ἔξω, ὄχι βεβαίως φαρισαϊκῷ τῷ τρόπῳ, ἀλλά γνησίως καί ταπεινῶς, συνάμα δέ ἐν παρρησίᾳ καί αὐθεντικῶς, ἡ προσωπική μας μαρτυρία; Ἀγωνιζόμεθα, ὥστε ὁ ὅλος βίος καί ἡ πολιτεία μας νά ἀποτελοῦν εὐωδία Χριστοῦ καί ἆρα γνησία μαρτυρία καί εὐλογημένη προσαρμογή στήν θεία προτροπή, ἤ, ἀλλοίμονο, συμβαίνει τό ἀντίθετο;

Καί ἡ κατάστασις αὐτή τῆς «μαρτυρίας» δέν προϋποθέτει ἀνθρώπους ὄχι χλιαρούς καί συμβιβασμένους, ἀλλά Χριστιανούς δυναμικούς μέ συνέπεια καί σταθερή ὁμολογία;

Ἀναμφιβόλως. Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος πού ὁ Χριστός, πρίν ἐκφράση τήν προτροπή του πρός τούς Μαθητές, καί δι᾽ αὐτῶν πρός τά ἀναρίθμητα πλήθη τῶν πιστῶν Του, τούς ἐβεβαίωσε καί μᾶς διεβεβαίωσε: «Λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ᾽ ὑμᾶς» (Πράξ. α´, 8). Δηλαδή, θά λάβετε ἐνίσχυση καί δύναμη, ὅταν ἔλθη ἐπάνω σας, μέσα στήν ὕπαρξή σας τό Πνεῦμα τό Ἅγιον.

Ναί, διά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ πιστοί καί μέλη τῆς Ἐκκλησίας λαμβάνουν ὅλα ἐκεῖνα τά προσόντα πού χρειάζονται, ὥστε νά καταστοῦν δυναμικοί στήν ἀποστολική τους διακονία. Στόν προσωπικό τους καταρτισμό, πού ξεκινᾶ ἀπό τό στάδιον τῆς καθάρσεως, γιά νά περάση στήν συνέχεια στό ἐπίπεδο τοῦ φωτισμοῦ καί, ἐάν ὑπάρχουν οἱ προϋποθέσεις τῶν χαρισμάτων, τῆς Χάριτος καί τοῦ προσωπικοῦ ἀγῶνος, στό ὑψηλό ἐπίπεδο τοῦ φωτισμοῦ. Σέ καταστάσεις δηλαδή δυναμικές, πού βιώνουν οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὄντως ἔχουν καταστεῖ «μάρτυρες ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».

Αὐτήν ἀκριβῶς τήν μοναδική κατάσταση καί ἐμπειρία ἐζοῦσε καί  διεκήρυσσε ὁ μεγάλος Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, ὁ Παῦλος, ὅταν ἔγραφε «εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινή κτίσις» (Β´ Κορ. ε´, 17). Ὁ καθένας σας δηλαδή εἶναι ἑνωμένος μέ τόν Χριστόν, γι᾽ αὐτό καί εἶναι πράγματι  ἕνα νέο δημιούργημα.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος φθάση νά προσεγγίση αὐτές τίς ὑψηλές κορυφές, γεμᾶτος δέος καί παλμό, ἔμπλεως ἱεροῦ ἐνθουσιασμοῦ, ἐπαναλαμβάνει τόν ἀποστολικό λόγο: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός» (Γαλ. β´, 20). Δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιός δηλαδή ἄνθρωπος, ἀλλά ζῇ μέσα μου ὁ Χριστός!

Μαρτυρία λοιπόν Χριστοῦ, ἀδελφοί μου. Μαρτυρία, ἐάν ὄχι ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, τουλάχιστον ὅμως στό περιβάλλον τό ὁποῖο μᾶς ἔχει τοποθετήσει ἡ ἀγάπη καί ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Μαρτυρία ὅμως καί συνέπεια πρωτίστως στόν ἴδιο μας τόν ἑαυτό. Πρᾶγμα βεβαίως πού σημαίνει μετάνοια καί ἀξιοπρέπεια. Δύο πτυχές τῆς Ὀρθοδόξου πνευματικότητος, πού τόσο ἔχουν λησμονηθῆ στίς ἡμέρες μας.

Ἀλήθεια, αὐτή ἡ ὄχι κατά κόσμον, ἀλλά κατά Χριστόν ἀξιοπρέπεια, πόσο ἀνεβάζει τόν πιστό στά μάτια τοῦ Θεοῦ καί τί «καμπανάκια» μαρτυρίας κτυπᾶ στό περιβάλλον, ἔστω καί διά τῆς σιωπῆς…

Ἀγαπητοί μου, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, διά τῆς ἐνδόξου Ἀναλήψεώς Του, ἀνεβίβασε τήν ἀνθρωπίνη μας φύση σέ ὅ,τι ὑψηλότερο. Στήν θέωση. Στόν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Καί μόνο ἡ συνειδητοποίησις αὐτῆς τῆς ἀληθείας συγκλονίζει καί συγκινεῖ τόν κάθε πιστό πού ἔχει συναίσθηση τῆς ἐπί γῆς ἀποστολῆς του.

Στά ὕψη λοιπόν ἀδελφοί ! Στά ὕψη τά πνευματικά, πού ὁδηγοῦν στήν ὁμολογία καί στήν ἐν Χριστῷ μαρτυρία. Καί ἄς μή μᾶς διαφεύγη ποτέ τό ἑξῆς: Ὅταν εἶσαι ἀετός καί βλέπης πώς ὑπάρχουν ἑρπετά γύρω, δέν μπορεῖς νά πῆς «θά κόψω τά φτερά μου καί θά γίνω ἑρπετό, γιά νά ζῶ καί ἐγώ ὅπως ζοῦνε αὐτά». Ὁ μαδημένος ἀετός δέν εἶναι ἑρπετό. Εἶναι ἕνας μελλοθάνατος!

Ἀρχιμ. Ἰωήλ Κωνστάνταρος