2015-10-01 Ἀρχιερατική Λειτουργία στόν Κατσικᾶ

 Δένδρο περιήγησης: | Ἀρχική Σελίδα | Μητροπολίτης | Ἐπικαιρότητα | 2015 Οκτώβριος | 2015-10-01 Ἀρχιερατική Λειτουργία στόν Κατσικᾶ

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ
ΣΤΟΝ Ι.Ν. ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ
ΚΑΤΣΙΚΑ
1 Οκτωβρίου 2015

2015_10_01_2Στόν Ἱερό Ναό Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης Κατσικᾶ, λειτούργησε τήν 1η Ὀκτωβρίου ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἰωαννίνων κ. Μάξιμος.

Κηρύττοντας τό θεῖο λόγο, στάθηκε σέ δύο «πολύ μεγάλους καί σημαντικούς ἁγίους» ἀπό τό συναξάρι τῆς ἡμέρας. Ἕνας ἐξ αὐτῶν ἧταν  ὁ Ἅγιος Ρωμανός ὁ Μελωδός, γιά τόν ὁποῖο ὁ Σεβασμιώτατος ἀνέφερε τά ἑξῆς:

«Ὁ Ρωμανός ὁ Μελωδός εἶναι ὁ μεγάλος μουσουργός τῆς Ἐκκλησίας μας. Γεννήθηκε στή Δαμασκό. Ὁμιλοῦσε καί ἔγραφε ἑλληνικά. Μέγας φιλόλογος καί ποιητής. Ἀφοῦ ἐσπούδασε τά πρῶτα γράμματα στή Βηρυτό, ἔφυγε καί πῆγε στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ὑπηρετοῦσε ἐκεῖ ὡς μοναχός καί ὡς διάκονος. Καί εἶχε ἔφεση νά ξαγρυπνᾶ, νά κάνει παννυχίδες, ἀγρυπνίες δηλαδή, καί νά προσεύχεται. Καί ἐνῷ δέν πέτυχε ὡς ψάλτης στήν Κωνσταντινούπολη, τοῦ ἐμφανίστηκε ὅμως γιά τήν ἀγάπη πού εἶχε γιά τήν ψαλμωδία καί τήν ἀγάπη πού εἶχε γιά τό Χριστό, γιά τήν Παναγία καί τούς ἁγίους, τοῦ ἐμφανίστηκε σέ ὅραμα ἡ Παναγία καί τοῦ ἔδωσε τό χάρισμα νά γράφει καί νά συνθέτει ὕμνους, δηλαδή καί νά γράφει τούς στίχους ἀλλά καί νά συνθέτει τή μουσική τῶν ὕμνων. Ἀπ’ αὐτό κατάγεται αὐτή ἡ κατηγορία τῶν ὕμνων πού ὀνομάζουμε κοντάκια.

Αὐτό τό ὑμνογραφικό σύστημα τοῦ κοντακίου, κατάγεται ἀπό τόν 6ο αἰῶνα μ.Χ. , 1500 χρόνια ἀπό τώρα. Γιά νά καταλάβουμε πόσο ἀρχεγόνου πολιτισμοῦ φορεῖς εἴμαστε. Μερικοί προσπαθοῦν νά μᾶς ξεγελάσουν, λέγοντας ὅτι ἡ ὀρθοδοξία εἶναι γιά πέταμα. Δέν ὑπάρχει, ὅμως, πουθενά στόν κόσμο οὔτε στό χριστιανικό λεγόμενο κόσμο οὔτε καί στόν ὑπόλοιπο κόσμο κανένας θεσμός εἴτε πνευματικός εἴτε κοσμικός, ὁ ὁποῖος νά ἔχει συνεχῆ καί ἀδιάκοπη καί ἀδιάλειπτη διάρκεια καί συσσωρευμένη κατά κόσμο καί πνευματική ἐμπειρία 2000 χρόνων. Μιά πνευματική ἐμπειρία πού μπορεῖ νά κάνει πολιτισμό, μπορεῖ νά κάνει ἱστορία, μπορεῖ νά κάνει τόν ἄνθρωπο νά εἶναι πρόσωπο ἁγιασμένο καί φωτισμένο ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἔτσι ὥστε οἱ σχέσεις του μέ τά πρόσωπα καί τά πράγματα νά εἶναι ἐπίσης εὐλογημένες καί ἁγιασμένες γιά νά μπορεῖ νά δημιουργηθεῖ, μέσα ἀπ’ αὐτούς τούς ἁγιασμένους ἀνθρώπους, ἡ σωστή οἰκογένεια, οἱ σωστοί θεσμοί, ἡ σωστή πολιτεία κ.ο.κ.

Εἴμαστε, λοιπόν, φορεῖς αὐτοῦ τοῦ πνεύματος, εἴμαστε φορεῖς αὐτῆς τῆς κληρονομιᾶς, πού εἶναι σπουδαία καί κατά κόσμον καί κατά πνεῦμα. Γι’ αὐτό θά πρέπει νά τή φυλάξουμε ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ, νά τή ζήσουμε, νά τήν κάνουμε δική μας καί νά τή μεταλαμπαδεύσουμε στούς ἄλλους ἀνθρώπους, ἀλλά καί στά παιδιά μας καί στίς ἑπόμενες γενεές. Ἔτσι ὥστε νά ἔχουν τό φῶς καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί τή χάρη τῆς Ἁγίας Τριάδος».