2015_11_18 Ἑσπερινός στόν Ἱ. Ν. Ἁγίου Δημητρίου Βουνοπλαγιᾶς

Δένδρο περιήγησης: | Ἀρχική Σελίδα | Μητροπολίτης | Ἐπικαιρότητα | 2015 Νοέμβριος | 2015_11_18 Ἑσπερινός στόν Ἱ. Ν. Ἁγίου Δημητρίου Βουνοπλαγιᾶς

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ
ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΒΟΥΝΟΠΛΑΓΙΑΣ (18/11/2015)

2015_11_18_VounoplagiaSelidaἈρχιερατικός Ἑσπερινός, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Μάξιμου, τελέσθηκε τήν Τετάρτη 18 Νοεμβρίου στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, στή Βουνοπλαγιά Ἰωαννίνων.

Ὁ Σεβασμιώτατος ξεκίνησε τό κήρυγμά του ἀναφερόμενος στόν ὡρολόγιο ἡμερήσιο, ἑβδομαδιαῖο καί ἐτήσιο κύκλο τῶν ἑορτῶν καί τῶν ἀκολουθιῶν, ἰδιαίτερα σ’ αὐτό πού ὀνομάζουμε ἀκολουθία τοῦ νυχθημέρου. Εἶπε σχετικά: «Ἡ Ἀκολουθία τοῦ νυχθημέρου ἀρχίζει μέ τόν ἑσπερινό, πού εἶναι ἡ ἀρχή τῆς λειτουργικῆς ἡμέρας. Ὁ ἑσπερινός ταυτίζεται καί ἀπεικονίζει τή δημιουργία καί ὅλα αὐτά τά ἀγαθά μέ τά ὁποῖα στολίζει ὁ Θεός τή δημιουργία, ἔτσι ὥστε νά ὑπάρχει καί νά λειτουργεῖ σέ ἁρμονία. Γι’ αὐτό καί στόν ἑσπερινό ἀρχίζουμε μέ τόν προοιμιακό ψαλμό, πού ἔχει ἀναφορά ἀκριβῶς στά στοιχεῖα τῆς δημιουργίας.

Ὁ ἑσπερινός ὀνομάζεται, ἐπίσης, καί ἀκολουθία τοῦ λυχνικοῦ, δηλαδή ἀκολουθία πού ἐμφανίζεται τό φῶς. Ὅπως ἀκριβῶς ἡ πορεία τῆς δημιουργίας ἀρχίζει μέ τά λόγια τοῦ Θεοῦ “γενηθήτω φῶς καί ἐγένετο”, ἐκεῖ δηλαδή πού εἶναι τά πάντα στήν ἀνυπαρξία προστάζει ὁ Θεός νά γίνει φῶς καί γίνεται φῶς, ἔτσι καί σέ κάθε ἑσπερινό ἐμφανίζεται τό φῶς, πού δέν εἶναι ἁπλῶς τό φῶς τῆς δημιουργίας, ἀλλά τό φῶς τό ἀληθινό, τό ἄσβεστο φῶς, τό ἀνέσπερο φῶς, ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἡ χάρις καί ἡ ἄκτιστη ἐνέργεια τῆς Ἁγίας Τριάδος…».

Σέ ἄλλο σημεῖο τοῦ κηρύγματός του, ὁ κ. Μάξιμος, παίρνοντας ἀφορμή ἀπό τό συναξάρι τῆς ἡμέρας καί παρουσιάζοντας τόν βίο τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἄζη, ἐπεσήμανε πώς «ἡ Ἐκκλησία γιγαντώθηκε μέσα ἀπό τήν καρτερία τῶν ἁγίων, μέσα ἀπό τήν ἀγάπη γιά τόν Χριστό, ἀλλά καί τήν ἀγάπη γιά τούς ἀνθρώπους, ἀκόμα καί γιά τούς ἐχθρούς καί γιά τούς δημίους καί γιά ὅσους βασάνιζαν τούς ἅγιους. Μέσα, λοιπόν, ἀπ’ αὐτή τήν ὁλοκληρωτική ἀγάπη πρός τόν Χριστό καί τήν ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο, ἡ Ἐκκλησία ἔγινε πιό δυνατή – ὅσο καί νά διώχθηκε – καί ἔκανε δυνατές ρίζες, οἱ ὁποῖες δέν πρόκειται ποτέ νά πάψουν νά τροφοδοτοῦν τό δέντρο τῆς πίστεως καί τή συνολική ἐμπειρία καί συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μας».

Καί ὁ Σεβασμιώτατος κατέληξε:

«Ἀκόμα κι ἄν δέν χρειάζεται νά μαρτυρήσουμε τό μαρτύριο τοῦ αἵματος, δηλαδή νά θυσιάσουμε τή ζωή μας, μποροῦμε νά γίνουμε μάρτυρες διομολογοῦντες τήν πίστη στόν Χριστό μέ τόν λόγο, ἀλλά κυρίως μέ τά ἔργα μας, μέ τή ζωή μας, μέ τό βίωμά μας, μέ αὐτό πού ἀκτινοβολοῦμε στόν κόσμο, μέ αὐτό πού ἀφήνουμε νά φανεῖ στή σημερινή κοινωνία καί στή σχέση μας μέ τούς ἀνθρώπους, δηλαδή τήν χάριν καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ».