2016_01_07 Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος

Δένδρο περιήγησης: | Ἀρχική Σελίδα | Ποιμαντική | Διαδικτυακός Ἄμβωνας | Ἔτος 2016 | 2016_01_07 Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
7 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2015

Γιά δυό λόγους τιμᾷ σήμερα ἡ Ἐκκλησία τόν Τίμιο Πρόδρομο καί Βαπτιστή τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καταρχήν, γιά νά τόν τιμήσει ὡς πρωταγωνιστή καί μάρτυρα τοῦ μεγάλου θαύματος τῆς Βαπτίσεως τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μαζί μέ τή μαρτυρία του γιά τήν ἀποκάλυψη τῶν Θεοφανείων, δηλαδή τῆς Ἁγίας Τριάδος. Δεύτερον, γιατί σάν σήμερα μεταφέρθηκε τό δεξιό ἁγιασμένο χέρι του, αὐτό πού «ἥψατο τήν ἀκήρατον κορυφήν τοῦ Δεσπότου», στήν Κωνσταντινούπολη.
Ἐπί λέξει σήμερα ὁ Συναξαριστής μᾶς λέγει: «Τῇ ἑβδόμῃ αὐτοῦ τοῦ μηνός ἡ σύναξις τοῦ Ἁγίου Προφήτου Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ Ἰωάννου. Συνέδραμε δέ καί ἡ τῆς παντίμου καί ἁγίας αὐτοῦ Χειρός πρός τήν Βασιλεύουσαν μετένεξις».
Ἡ σημερινή γιορτή ὀνομάζεται Σύναξις τοῦ Τιμίου Προδρόμου, και ἔτσι τήν ξέρουμε. Τί σημαίνει ὅμως Σύναξη ἑνός Ἁγίου ἤ πολλῶν Ἁγίων; Σημαίνει τή Σύναξη ἤ τή συγκέντρωση τῶν χριστιανῶν, τῶν πρώτων χριστιανικῶν αἰώνων, γιά νά τιμήσουν πρόσωπο ἅγιο καί ἱερό, πού κατεῖχε πρωτεύοντα ρόλο στό μεγάλο θαῦμα μιᾶς Δεσποτικῆς ἤ Θεομητορικῆς ἑορτῆς.
Στά Θεοφάνεια, παραδείγματος χάρη, τό πρόσωπο αὐτό ἦταν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος.
Στή Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦταν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος. Στόν Εὐαγγελισμό τῆς Θεοτόκου ἦταν ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ. Στήν Ὑπαπαντή τοῦ Κυρίου ἦταν ὁ Ἅγιος Συμεών ὁ Θεοδόχος. Στήν ἑορτή τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου, ἦσαν οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι. Στό Γενέθλιο τῆς Θεοτόκου πάλι, ἦσαν οἱ γονεῖς της Ἰωακείμ καί Ἄννα. Τήν ἑπομένη ἡμέρα γιορτάζουν ὅλοι αὐτοί πού ἀναφέραμε. Μία σύναξις, μία προσκύνησις, μία τιμή καί δόξα τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, Ἀμήν.
Τόν ἅγιο Ἰωάννη δέν τιμοῦμε μόνο σήμερα, δέν τόν μνημονεύουμε μόνο τίς ἡμέρες πού ἐνθυμούμαστε τό μαρτυρικό του τέλος. Τόν τιμοῦμε καί τόν ἐπικαλούμαστε σέ κάθε λατρευτική σύναξη, διότι ὄντως ὅπως εἶπε καί ὁ Χριστός «οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου».
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης εἶχε ὅλες τίς ἀρετές, ὅμως ἡ ἰσχυρή θέληση, ἡ αὐταπάρνηση καί ἡ ταπείνωση δέσποζαν σέ ὅλη του τή βιοτή. Ἦταν τέτοια ἡ θέλησή του νά ἑνωθεῖ με τόν Θεό, πού ἀπό μικρή ἡλικία ἔφυγε μέσα στήν ἔρημο τοῦ Ἰορδάνη. Ἔκανε σκεπή του τά ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, τροφή του τίς ρίζες ἄγριων φυτῶν, συντροφιά του τό κρύο καί τόν καύσωνα. Τίποτα καί κανείς δέν μποροῦσε νά σταθεῖ ἐμπόδιο στήν ἐπικοινωνία του μέ τόν Θεό. Αὐτή ἦταν ἡ μοναδική του ἀνησυχία: τό νά εὐαρεστεῖ τόν Δημιουργό του.
Ἡ αὐταπάρνηση ἦταν ἄλλο ἕνα χαρακτηριστικό τῆς ζωῆς του. Τί σημαίνει αὐταπάρνηση; Αὐταπάρνηση σημαίνει τό νά ἀπαρνιέται κάποιος τόν ἑαυτό του γιά τούς ἄλλους, γιά τό καλό τῶν ἄλλων. Δηλαδή, νά προσπαθεῖ νά ζεῖ γιά τούς ἄλλους, καί ὄχι εἰς βάρος τῶν ἄλλων. Νά προσπαθεῖ νά ἀναπαύει τούς ἄλλους ὄχι ὅμως στήν ἁμαρτία τους, ἀλλά νά τούς ὁδηγεῖ σέ μία θεάρεστη ζωή.
Ὅπως ἀναφέραμε καί πιό πάνω, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἦταν ταπεινός. Καί ἀπό ποῦ τό καταλαβαίνουμε αὐτό; Ἡ ταπείνωση εἶναι ὁ χαρακτῆρας τοῦ δημιουργοῦ μας, τοῦ Θεοῦ μας. Ὅσοι ἀνήκουμε σ’ αὐτόν, θά πρέπει νά ἔχουμε καί τόν χαρακτῆρα τοῦ Πατέρα μας. «Μάθετε», λέγει, «ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶος εἰμί καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ». Δεν εἶναι, λοιπόν, δυνατόν ὁ Χριστός, ἡ ἐνσαρκωμένη ταπείνωση, νά τιμᾷ καί νά ἐπαινεῖ κάποιον ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος δέν ἔχει ταπείνωση. Ταπείνωση δέν σημαίνει ἀναγκαστικά καί σιωπή, διότι βλέπουμε ἀπό τόν βίο τοῦ Τιμίου Προδρόμου νά ὁμιλεῖ καί νά ἐλέγχει τούς ἀμετανόητους.
Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Ἐάν αὐτή, ἡ ὑπερηφάνεια, μερικούς ἀπό Ἀγγέλους τούς μετέβαλε σέ δαίμονας, ἐκείνη, ἡ ταπεινοφροσύνη, ὁπωσδήποτε μερικούς ἀπό δαίμονας μπορεῖ νά τούς μεταβάλει σέ Ἀγγέλους». Καί ἕνας ἔνσαρκος ἄγγελος ἦταν καί ὁ Τίμιος Πρόδρομος. Ὁ Βαπτιστής τοῦ Κυρίου μας ἦταν δοχεῖο τῆς Χάρης τοῦ Θεοῦ, διότι ὄντως ὁ Θεός «ταπεινοῖς δίδωσι χάριν».
Διαβάζοντας κάποιος τά ἱερά κείμενα μπορεῖ νά παρερμηνεύσει τή στάση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου καί νά πεῖ ὅτι ὁ Ἅγιος ἦταν ἐμπαθής μιᾶς καί ὀργιζόταν μέ τούς Φαρισαίους, μέ τούς ἁμαρτωλούς, καί αὐτή του ἡ ἐμπάθεια καί τό νευρικό τοῦ χαρακτῆρος του τόν ἔκανε νά ἐναντιωθεῖ καί στόν ἴδιο τόν βασιλιά. Ὅμως κάτι τέτοιο εἶναι λάθος.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἦταν πρᾶος, ἦταν τρυφερός καί καθαρός σάν βαμβάκι, ἦταν ὁ πλέον ἀπαθής ἄνθρωπος πού εἶχε περάσει πάνω ἀπό τή γῆ. Ἦταν αὐτός πού ἐφάρμοσε ὅμως καί τόν λόγο τοῦ ψαλμωδοῦ πού λέγει: «ὀργίζεσθε καί μήν ἁμαρτάνετε». Δηλαδή, νά κινεῖτε τήν ὀργή ἐναντίον τῶν παθῶν σας καί τῶν πονηρῶν σκέψεων καί νά μήν ἁμαρτάνετε ἐκτελώντας ὅ,τι σᾶς ὑποβάλλουν. Νά ὀργίζεσθε ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας καί νά προσπαθεῖτε νά ζεῖτε θεάρεστα ἐν μετανοίᾳ.
Κεντρικό κήρυγμα τοῦ Ἁγίου ἦταν τό: «Μετανοεῖτε, ἤγγικεν γάρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Γιατί ἐπέμενε τόσο πολύ στή μετάνοια; Διότι ἡ μετάνοια γεννᾷ τήν ταπείνωση. Και ἡ ταπείνωση μέ τή σειρά της ἀναγεννᾷ τή μετάνοια. Καί αὐτές οἱ δύο ἀρετές ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στήν τελείωση ἐν Χριστῷ.
Ρωτήθηκε κάποτε ὁ Ὅσιος Παΐσιος: «Γέροντα, ὅποιος ἔχει ταπείνωση ἔχει ὅλες τίς ἀρετές;». Καί ἀπάντησε: «Φυσικά. Ὁ ταπεινός ἔχει ὅλα τά πνευματικά ἀρώματα: ἁπλότητα, πραότητα, ἀγάπη χωρίς ὅρια, καλοσύνη, ἀνεξικακία, θυσία, διάκριση, ὑπακοή».
Καί διαπιστώνουμε τοῦ λόγου τό ἀληθές στόν σημερινό τιμώμενο ἅγιο. Ἐνῷ εἶχε τόσους μαθητές πού κρεμόντουσαν ἀπό τά χείλη του, ἐνῷ τόν φοβόντουσαν ἀκόμα καί οἱ Ρωμαῖοι γιά τήν ἐπιρροή πού εἶχε στόν κόσμο, αὐτός κρατιόταν στήν ταπείνωση. Με τό πού ἦρθε ὁ Χριστός ἔγινε αὐτό πού εἶπε: «Ἐκεῖνον δεῖ αὐξάνειν, ἐμέ δέ ἐλαττοῦσθαι». Ἀμέσως ἄρχισε νά ἀποσύρεται, νά ἀποτραβιέται. Δέν χρειαζόταν πλέον. Εἶχε ἐπιτελέσει τό ἔργο του, εἶχε ἑτοιμάσει τόν δρόμο γιά τήν ἔλευση τοῦ Μεσσία, εἶχε ἑτοιμάσει τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων νά δεχτοῦν τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ. Δέν στεναχωρήθηκε πού ἦρθε κάποιος ἄλλος νά τοῦ πάρει τή δόξα, ἀλλά ἀντιθέτως χαιρόταν πού ἦρθε ἐπιτέλους ὁ Ἐνσαρκωμένος Λόγος, χαιρόταν πού ἐπιτέλους θά μποροῦσε νά βρεθεῖ καί πάλι στήν ἀφάνεια καί στό περιθώριο.
Τά λόγια μας γιά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο εἶναι πολύ λίγα μπροστά στή μεγαλοσύνη του.
Ἄς προσευχόμαστε σέ αὐτόν πού βάπτισε τόν Ἀναμάρτητο, ἄς ἐπικαλούμαστε τίς πρεσβεῖες του μέ ταπείνωση καί μετάνοια καί νά προσπαθοῦμε καί ἐμεῖς στό μέτρο τοῦ δυνατοῦ νά ζοῦμε ὅπως καί ἐκεῖνος. Μέ θεάρεστη καί ἰσχυρή θέληση νά ζοῦμε ὅπως θέλει ὁ Θεός, μέ αὐταπάρνηση καί μέ ταπείνωση, ὥστε τά βήματα τῆς ζωῆς μας νά πορεύονται μέ εἰρήνη, ἀγάπη καί ὁμόνοια πρός τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

π. Κων/νος Σιόντης

ΑΓΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ
ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 10/1/2016